του Αντώνη Καλομοιράκη
Πρώτο Κεφαλαιάκι
Σήμερα είναι Τσικνοπέμπτη. Όλοι θα περάσουν καλά. Εγώ πάλι... Σε γενικές γραμμές... πολλά τα προβλήματα. Είμαι ένας φτωχός και μόνος cowboy. Για την ακρίβεια έχω μόνο το ρομαντισμό ενός cowboy, γιατί ένας cowboy χρειάζεται και φοράδα, κι η δική μου δε θα μ' άντεχε με τίποτα. 125 κιλά. Κοντός, χοντρός, κατάμαυρα μαλλιά, κατάμαυρη ψυχολογία. Δεν έκανα ποτέ μου σχέση, ποτέ δεν είχα κάποιο χόμπι, ποτέ δεν ήμουν σε κάτι καλός. Έχω μόνο ένα φίλο, τον Θανάση. Αλλά κι ο Θανάσης... μεγάλη ιστορία. Είναι τόσο κυνικός, που δε μου ταιριάζει αυτή η ανωριμότητα. Οπότε κι αυτή η φιλία μένει σε... εκκρεμότητα.Τίποτα το ενδιαφέρον στη ζωή μου. Το όνομά μου; Έχω δύο, τα πήρα κι απ' τους δυο παππούδες μου. Σπάνια σαν πετράδια: Γιώργος - Γιάννης. Φοβερό; Ακόμα και τα ονόματά μου είναι τόσο συνηθισμένα όσο ο ήλιος το καλοκαίρι. Ο παππούς ο Γιάννης λέει, πως όταν γεννήθηκα οι μοίρες απεργούσαν. Ο παππούς ο Γιάννης είναι και ΚΚΕ και χιουμοράκι. Όλοι ξεκαρδίζονται μαζί του. Εγώ νιώθω αμήχανα. Έχει ένα χιούμορ... αυτό που λέμε... δεν υπάρχει... Τι σας έλεγα; Α ναι! Πάντα ήμουν έτσι αλλά τον τελευταίο καιρό νιώθω ότι καταβάλλομαι από ένα βαθύ κι αβάσταχτο υπαρξηκόπημα.
Σήμερα έκανα κάτι που πραγματικά δεν ταιριάζει ούτε στην ιδιοσυγκρασία μου ούτε στα ιδανικά μου. Έκλεψα το συρτάρι του πατέρα μου. Όχι πολλά. Ένα εικοσάρικο. Αγόρασα ένα σχοινί και τώρα, που λείπουν όλοι στη δουλειά θα κάνω αυτό που πρέπει. Θα βάλω καταρχάς λίγη μουσική που να με χαλαρώσει, γιατί αληθινά αυτό δεν αντέχεται. Θα μου πεις... "τι είναι ο θάνατος"; Μια κατάσταση που ποτέ δε θα συναντήσεις, γιατί ο θάνατος κι η ζωή είναι έννοιες αντίθετες. Τώρα υπάρχω. Σε λίγο όχι. Τόσο καιρό αγωνιούσα για το θάνατο γιατί φοβόμουν μήπως υπάρχω την ώρα που θα πάψω να υπάρχω αλλά από τη στιγμή που κατάλαβα ότι δε θα υπάρχω όταν δε θα υπάρχω και ότι υπάρχω μόνο όταν υπάρχω... έπαψα να αγωνιώ και να φοβάμαι τόσο πολύ το θάνατο. Πώς τα λέω όμως βρε παιδί μου! Καλά, ας δέσω τον κόμπο γιατί μ' αυτές κι αυτές τις φιλοσοφίες θα γυρίσουν οι γονείς μου από τη δουλειά και θα με βρουν όπως δεν πρέπει να με βρουν. Αααααχ! Ο κόμπος νομίζω είναι σφιχτός. Ας τον δέσω ακόμα μία φορά να είμαι σίγουρος. Ωραία. Μ' αρέσει αυτή η μουσική. Music for a happy suicide, στο youtube για όποιον ενδιαφέρεται. Αν και καλύτερα να μην το δοκιμάσετε στο σπίτι. Είναι πράγματι επικίνδυνο. Λοιπόν, με το ένα, με το δύο, με το τρία! Έχετε γειαααααααΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧ η μέση μου...
Δεν το πιστεύω. Πόσο άτυχος είμαι Θεέ μου... Σήμερα είναι η πέμπτη απόπειρα. Γιατί; Γιατί, Θεέ μου; Γιατί να μην μπορώ ούτε να κρεμαστώ; "Γιατί τρως σαν βόδι" θα μου πεις. "Γιατί δεν είσαι cowboy. Είσαι σκέτο γελάδι". Πες το ψέματα! Και ξαφνικά εκεί που κάθομαι βυθισμένος στην απογοήτευση ακούω τα κλειδιά να χώνονται στην κλειδαριά. Το ηθικό και το σώμα μου στα πατώματα και και το σχοινί στο λαιμό μου σαν φουλάρι. Είμαι σικ, όπως κι αν το πάρει κανείς! "Μανούλα γύρισες"; ρωτάω. "Ναι, σου έφερα σουβλάαΑΑΑΑΑ. Τι γίνεται εδώ"; άρχισε να ουρλιάζει έντρομη. Και φυσικά δεν πίστεψε τη δικαιολογία που της είπα, ότι τάχα μου ήταν παιχνίδι. Άρχισε να τρέμει και να λέει πως το μυαλό μου δε λειτουργεί σωστά, πως είμαι αχάριστος και αγνώμων. "Όλα τα έχεις. Τι σου λείπει; Μπορεί να μην είμαστε πλούσιοι αλλά δε σου λείπει τίποτα. Και το κινητό σου το έχεις, και το τάμπλετ σου και στη σχολή, που ήθελες, πέρασες και τίποτα δε σου λείπει". Τι να της εξηγήσεις τώρα και από πού να πρωταρχίσεις... "Μαμά" της λέω "είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει. Νιώθω κάτι πρωτόγνωρο. Νιώθω κάτι σαν υπαρξηκόπημα". "Υπαρξηκόπημα; Πού το διάβασες αυτό; Στο ίντερνετ; Άσ' τα αυτά τώρα. Έλα, φάε το σουβλακάκι σου. Είπα να βάλουν και σος που σ' αρέσει". Εγώ καταβροχθίζω τα σουβλάκια με τη σος κι η κατάσταση στο σπίτι: SOS. Ή... δε σώζεται με τίποτα.
"Καταρχάς πρέπει να φροντίσεις λίγο τον εαυτό σου. Πρέπει να χάσεις κάποια κιλά, Γιώργο. Προσπάθησε να κάνεις μια καλύτερη διατροφή. Και κατά δεύτερον πρέπει να βρεις μια κοπέλα. Να φλερτάρεις. Να ερωτευτείς. Αυτό θα δώσει ενδιαφέρον στην καθημερινότητα σου". Έτσι λέει η μάνα μου. Νομίζει πως δεν τα ξέρω; Αλλά ποια θα γυρίσει να κοιτάξει εμένα; Δεν ξέρω, ίσως ακούγεται πολύ κακό... αλλά μόνο οι χοντρές ερωτεύονται χοντρούς. Και δε λέω πως είναι κακό δύο χοντροί άνθρωποι να ερωτευτούν, αλλά φοβάμαι πως η συνύπαρξη δύο χοντρών γίνεται γιατί δεν ούτως ή άλλως δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Από φόβο δηλαδή μήπως μείνεις μόνος σου συμβιβάζεσαι να ζήσεις με έναν άνθρωπο που δεν αγαπάς μόνο και μόνο για να καλύψεις το κενό μεταξύ εσένα και της μοναξιάς. Εγώ δε θέλω να ζήσω μια ζωή μονόδρομο, μπροστά στον οποίο όλα μοιάζουν αδιέξοδα. Θέλω να ερωτευτώ και να νιώθω πως κάθε μέρα η ζωή είναι δώρο. Έχω ανάγκη να νιώσω πως η ζωή είναι δώρο. Θέλω να ερωτευτώ και να με ερωτευτούν. Όσο κι αν πιστεύω -και πάντα πίστευα- πως αυτό δε θα συμβεί ποτέ. Δε θέλω να καλύψω μόνο το κενό μεταξύ εμένα και της απελπισίας. Θέλει προσοχή! "Please, mind the gap between the train and the platform". Έφτασα Μοναστηράκι. Άκουσα το φίλο μου το Θανάση και είπα να βγω μαζί του. Μου λέει: Τσικνοπέμπτη είναι. Ξέρεις τι χαρά που έχει η Τσικνοπέμπτη; Πω, πω κουράστηκα να περπατάω. Απ' τα κιλά μάλλον. Λοιπόν τέλος. Από σήμερα δίαιτα. Πρέπει να το παλέψω. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου καλά καλά. Είμαι κι εγώ όμως... Με τα μούτρα πέφτω στο φαγητό. Και τώρα θα αρχίσει κι ο άλλος τα χοντρομπαλά, βόδι, συγκρουόμενο και θα περάσουμε όνειρο! Πώς θα μπορέσω να διαχειριστώ τόση κυνικότητα πάλι απόψε; Ο μόνος λόγος που τον ανέχομαι είναι γιατί είναι κι αυτός είναι μια γέφυρα που καλύπτει την απόσταση μεταξύ εμένα και της μοναξιάς. Αλλά για πόσο ακόμα;
-Πού είσαι, ρε χοντρέ;
-Εδώ!
-Σε πεθύμησα.
-...Κι εγώ.
-Πάμε προς Ψυρρή που είδα κάτι ωραία γκομενάκια να χαζέψουμε;
-Εε, ναι. Ας πάμε.
-Πω, πω μανίτσα μου. Τι &*%^% είναι αυτή ρε;
-Σήμερα προσπάθησα να αυτοκτονήσω.
-Έλα ρε, τι λες; Αφού η ζωή είναι ωραία.
-...Ναι.
-Βρες καμιά γκομενίτσα να της αλλάξεις τα φώτα να τα δεις πιο καθαρά τα πράματα.
-Δεν το έχω ονειρευτεί έτσι ακριβώς το όλο πράγμα.
-Ποτέ δε θα είσαι ευτυχισμένος, φίλε μου. Με τίποτα. Όσο κουλό κι αν ακούγεται. Δεν είναι η ευτυχία ο σκοπός μας.
-Και ποιος είναι;
-Ε πού να ξέρω; Να απολαμβάνουμε το τώρα. Ξέρω γω. Έτσι τη βρίσκω εγώ. Ωχ μαλάκα, μου σηκώθηκε με εκείνη εκεί.
-Ψυχραιμία.
-Τι ψυχραιμία;! Έτσι όπως έχει ντυθεί καλόγρια με έχει φτιάξει! Ε, ρε η Τσικνοπέμπτη τι σου είναι! Πορνείο πολυτελείας.
-Τι κάνεις; Πού πας;
-Πάω να της μιλήσω.
-Και μ' αφήνεις μόνο μου;
-Πήγαινε εκεί στο σουβλατζίδικο κι έρχομαι σε λίγο.
Στο σουβλατζίδικο είμαι μόνος μου. Περιμένω, περιμένω. Αν και σουβλατζίδικο παίζει ένα πολύ ωραίο τζαζ κομμάτι. Αγαπώ την τζαζ. Δεν ξέρω γιατί. Μ' αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι. Περιμένω... περιμένω... Όσο περιμένω σκέφτομαι πως δε βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στη ζωή. Τίποτα δεν μπορεί να την αλλάξει. Κι όσο σκέφτομαι πεινάω. Θα τα φάω όλα τα κρέατα. Και σήμερα είπα να αρχίσω δίαιτα. Σκατά. Φφφ! Νομίζω ότι το τρένο είναι η καλύτερη λύση. Θα πάω να πέσω στις γραμμές του. Ελπίζω να μην κομματιαστεί ο συρμός μόλις μ' ακουμπήσει. Δηλαδή ήμαρτον άμα συμβεί κι αυτό. Τι κοιλιά ρεκόρ γκίνες έχω πια! Αα, να... σα να βλέπω το Θανάση. Πολύ χαρούμενος! Μάλλον συνευρέθηκε μαζί της. "Πώς πήγε; Καλά"; "Υπέροχα" μου λέει αυτός. Συνεννοηθήκαμε. Θα πήγαν σε κάποιο κοντινό, φτηνό, της πλάκας ξενοδοχειάκι και θα έβγαλαν τα μάτια τους. "Περάσαμε πολύ καλά φίλε μου, αλλά τώρα πεινάω σαν λύκος". "Τι θες να φας"; "Κρέατα. Πολλά κρέατα". "Φέρτε του κρέατα, πολλά κρέατα". "Ωραίο μαγαζάκι είναι εδώ τελικά εε; Έλααα ρε μαλάκα! Τι κομματάρα έβαλε τώρα"; μου λέει ο Θανάσης με περίσσιο θαυμασμό. "Ο Dj"; τον ρωτάω εγώ. "Όχι ρε. Ο μάγειρας. Κοίτα τι μου φέρνει".
Κυνισμός vs ρομαντισμός σημειώσατε 1. Αχ! Αλήθεια, όλοι αυτοί που βγαίνουν με τους φίλους τους και διασκεδάζουν, τι κάνουν; Θα ήθελα πολύ να μάθω για τα δοκιμάσω. Δεν αντέχω να ζω έτσι. Εδώ με τον Θανάση ζω πληκτικά. Με κουράζει αφόρητα αυτή η στάση ζωής. Θα φύγω, θα γυρίσω σπίτι. Δε βρίσκω πουθενά ενδιαφέρον... "Πάω ρε, θα γυρίσω σπίτι. Νιώθω λίγο κουρασμένος". "Κάνε ό,τι θες. Απλά ξεκόλλα, αλήθεια. Η ζωή είναι στο εδώ και τώρα. Μόνο. ΞΕΚΟΛΛΑ κι έχε της εμπιστοσύνη. Ξέρει τι θα σου στείλει και πότε. Μη δυστυχείς. Χάνεις αυτό που σου έχει δοθεί για να ζήσεις". Θυμοσοφίες. Άμα ήταν τόσο απλά τα πράγματα όλοι θα ήμασταν ευτυχισμένοι τώρα. Φτάνοντας στο σπίτι σκέφτομαι ποιος αντέχει πάλι την υποστήριξη της μάνας που τα ξέρει όλα... Αχ, δεν το αντέχω αυτό. Και δεν αντέχω και την κοιλιά μου που κοντεύει να σκάσει. Τελικά η Τσικνοπέμπτη δεν είναι χαρά. Είναι λίπη. Πολυακόρεστα και ιδιαιτέρως παχυντικά. Τι ωραία που λειτούργησε η δίαιτα. Αχ Θεέ μου, κάνε κάτι να αλλάξει αυτή η κατάσταση! Ωχ, ακούω ένα ΜΠΙΙΙΙΙΠ. Ακούω μια κόρνα δυνατή. Πού είμαι; Γιατί είμαι στο δρόμο ξαπλωμένος; Ποια είναι αυτή που φωνάζει: τον σκότωσα; ΑΧ! Μακάρι να με σκότωσε! Με σκοτώσατε;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
